#rijstepap #milchreis #risgrynsgröt #arrozenleche

In de bus naar de sneeuw voor de skivakanties in Zwitserland verheugde ik me als basisscholier nog voor we de grens over waren al op de rijstepap met rode vruchtjes. Onderweg werd er in Duitsland bij een vaste Raststätte gestopt en speurde ik bij aankomst het lopend buffet af. Ik nam niks anders en schepte mijn kom zo vol mogelijk. 

 Krap 10 maanden oud was ik voor het eerst in Noorwegen. 

Mijn moeder ging er langlaufen en ik lag dik in de wol gepakt op een slee die ze voort trok. Een verklaring voor mijn hang naar winter en Scandinavië. 

Ik schijn toen al gesmuld te hebben van zo'n soort rijsttoetje. Of was het de rødgrød med fløde? Vermoedelijk allebei, aan mijn bolle wangen te zien.

In Antigua in Guatemala, waar ik direct na het Gymnasium een aantal maanden verbleef, waren de nachten koel en de dagen warm. 'S avonds op straat kocht ik graag een beker arrozenleche bij één van de eetstalletjes. Beide zaken werden streng afgeraden, maar deed ik toch. Het gevoel dat ik er woonde wekte vertrouwen. 

De jaren er na volgden hete vakanties in Barcelona, waar ik een ijssalon ontdekte waar ze arrozenleche-ijs schepten. Daar ging ik dan elke keer weer heen. "Is traditie" schreef ik onder een foto. 

Via Facebook kwam ik in contact met een van Waesberghe in België. Mijn oma, aangetrouwd van Waesberge, interesseerde zich voor de stamboom en had deze Vlaamse al eerder ontmoet. De lente na oma's dood togen we vanuit Dronten naar Gent en doken met haar in de archieven en familielijnen. Ik had duidelijk meer belangstelling voor haar Moestuin en vooral voor de pan rijstepap die ze gemaakt had. We kregen een portie en het het recept mee naar huis. Vooral room toevoegen was van belang voor de smaak en consistentie, werd me ingefluisterd. 

In Nederland was lang geen biologische witte dessertrijst te krijgen, dus die nam ik dan mee uit Köln. Tegenwoordig zijn de bio-winkels hier fatsoenlijker gesorteerd, zelfs de kant en klaar toetjes van onze buren zijn verkrijgbaar. Afgelopen najaar ging ik op een druilerige dag op nuchtere maag een partij koekjes bezorgen in Schiedam. Terug in Den Haag scoorde ik mijn ontbijt. Ik at het op een bankje in de stad en ging bijna ten onder aan de romigheid en smeuïgheid. Gister maakte ik het na, alleen dan warm. Aanvankelijk omdat ik vond dat dat restje milchreis in de kast maar eens op moest. Een restant verweesde gedroogde zure kersen van het Hofweb-bureau, dat ik aanvankelijk voor een clafoutis bestemd had, fristen op van een kookbad in water en ahornsiroop. Het geheel werd een hit. 

Rijstepap met kersen/pruimen in ahornsiroop met room

Ingrediënten voor 4 personen

150 gram dessertrijst

5 klontjes boter

700 ml melk

100 ml slagroom

200 gram gedroogde zure kersen of pruimen

1/4 theelepel kaneel 

100 ml ahornsiroop

50 gram (muscovado)bruine suiker

Rijst 

Doe de rijst met 300 ml water in een pan met dikke bodem. Breng met een snuf zout en een klont boter aan de kook. Laat 10 minuutjes zonder deksel op laag vuur staan, roer niet en let op dat het niet voortijdig droog kookt. Voeg indien nodig wat meer water toe. Als al het water is opgenomen, de melk toevoegen. Dit kan in 1 keer. Zelf doe ik het in drie keer door de pan op laag vuur zonder te roeren te laten staan en zodra de melk door de rijst is opgenomen een derde deel melk toe te voegen en weer aan de kook te laten komen. Met een spatel check ik een aantal keer de bodem of er genoeg vocht in de hele pan aanwezig is en het niet aankoekt. Na 20-30 minuten is de rijst gaar. Ik proef tussen door een paar korrels om dit te checken. Als de rijst gaar is 50 ml slagroom er door roeren en met de deksel op de pan alles nog 10 minuten laten nawellen. 

Kersen/Pruimen

Doe de kersen of pruimen in een pannetje met een klein laagje water en breng aan de kook. Aan de pruimen voeg ik kaneel toe. Ik laat de vruchtjes zo lang zonder deksel koken als de rijst opstaat, zodat ze lekker zacht en sappig worden en voeg steeds een beetje water toe als het drijgt droog te koken. Je moet wat vocht over houden voor de siroop. Als de rijst staat te wellen de ahornsiroop toevoegen en nog 5 minuutjes door laten koken. 

Serveren

Gebruik diepe borden. Doe op elk bord een aantal volle lepels rijst. Leg er een grote lepel kersen of pruimen op. Sprenkel wat siroop om de rijst en schenk voorzichtig wat scheutjes room op de siroop. Maak de rijst af met 3 kleine klontjes boter en besprenkel het met bruine suiker. 

EET SMAKELIJK!

Mauritshuis Flitsbezoek 'food'

Vlak na openingstijd met een geleende museumjaarkaart naar binnen. Een half uur later weer buiten staan, als de hordes mensen binnenstromen. Gratis toegang maakt het mij mogelijk om de schilderijen vluchtig te scannen en niet na 2 werken al uitgeput te zijn. In de zaal met de tijdelijke expositie met de Frick Collection uit New York hield ik het drie seconde uit. Ik word recalcitrant en krijg jeuk van die schijnbaar serene sfeer in de zaal en moeilijk minuten lang starende mensen. Die dingen roep ik net iets te hard, waardoor mensen geïrriteerd mijn richting opkijken en denken 'doe normaal kind'. Ja, ik ben een cultuurbarbaar.

Maar vandaag was ik in de gelegenheid om als 'Hagenees, urbanista en foodie' het Mauritshuis te bezoeken. Eigenlijk een must voor mijn integratie. Zeker nu het is gerenoveerd en ik er op mijn vaste route langs koffie hotspot "Home Town" op het Buitenhof en over het Binnenhof regelmatig langs fiets. En ja, ik heb uiteraard een blik geworpen op het "Meisje met de parel", was onder de indruk van de zalen die elk in een andere kleur behangen zijn, werd duizelig van het aantal schilderijen dat soms op een vierkante meter hangt en werd getroffen door het licht dat van veel schilderijen afknalt. Maar uiteindelijk zijn dit de schilderijen die mij de toegang tot kunst verlenen. 

Semla

Making-of Semla 

Denk je hier - (0) - een wolkje in, waar je op kan klikken, waarna de geur vrij komt van brood in de oven vermengd met een vleug kardemom. 

Weleens brood met slagroom gegeten? Dat doen ze dus in Zweden en Noorwegen. Misschien is daarmee direct mijn hang naar die landen verklaard. De amandelmassa die ze eronder draperen, neem ik met plezier voor lief. 

Hoe een Semla te eten, is de vraag. Vergelijkbaar met een tompouce, Bossche Bol of hamburger? Daar hoor je in te bijten, wat ik dus niet doe. Ik zet er er een mes in en snij beschaafde stukjes. En dat is niet omdat ik altijd met mes en vork eet, meestal niet.

Recept van "Swedish Food": Semla

Koolraap in een spelt/roggetotto met Remeker kaas en in Zweden

Knollen voor citroenen verkopen - terecht

Koolraap, een gezet wortelgewas, wordt vanwege het hoge gehalte vitamine C ook wel de citroen van het noorden genoemd. Het gewas gedijt goed in een gematigd klimaat, zoals Scandinavië, waar men wat minder recht voor zijn raap is. De donkere winters leiden soms tot ‘een stuk in zijn raap’ - dronkenschap. In de opslagkelder van een Noors tuinbouwbedrijf stak de koolraap in formaat met kop en schouders uit boven de ondermeer klein gebleven bietjes.
Ik at het voor het eerst in Zweden, daar kålrot (letterlijk koolwortel), gebakken met een plak kaas bovenop. Het werd me voorgeschoteld door een Hollandse dame op leeftijd, verstokt vegetariër, waarmee ik me toen nog kon vereenzelvigen. Haar man, bioloog, had een moestuin, daar in het bos waar ze woonden. 

Ik maakte koolraap met kaas nog een keer zelf klaar, toen ik in 2004 een paar maanden alleen in Zweden onderweg was, ondermeer om te wwoof-en, zelfs nog een dag achter de kraam op een boerenmarkt stond en als opstap naar Warmonderhof, waar ik in september van dat jaar begon. In de tuin van de stuga van mijn toenmalige schoonouders, stopte ik mijn allereerste zaadjes in de grond: sla en spinazie. De sla zaaide ik nog rechtstreeks in de vollegrond, waarbij ik de op de verpakking van het zakje vermeldde plantafstand voor plantgoed aanhield, me verwonderend over hoe weinig zaadjes ik nodig had. Het was midden mei, de appelboom bloeide en ik mocht een paar weken alleen in hun stuga verblijven, waarna het zaad onbeheerd achter bleef, tot de terugkeer van de eigenaren in juli. 

De jaren rond de eeuw wisseling was ik binnen dat dierbare familieverband soms wel twee keer per jaar in Zweden, in de zomer en met kerst, de betere vakanties. De lange relatie liet ik verloren gaan. Precies toen meneer ingenieur in spé op stage ging in Duitsland, viel ik voor een Duitser op Warmonderhof. Mijn liefde voor Scandinavië heeft zich in die jaren beklijft. Het is me een raadsel dat ik, met mijn Zuidelijke wortels, me nog altijd zo aangetrokken voel tot het hoge Noorden.

Volgens "Food Plants of the World" is koolraap een mogelijk in Scandinavië in de Middeleeuwen ontstane kruising tussen meiraap en wilde kool. Een botanicus schreef in 1920 dat koolraap in Zweden in het wild groeide. Raap wordt in het Engels 'Swedish turnip' genoemd of rutabaga, van het Zweedse rotabagge, dat dikke wortel betekent. In Ithaca in de staat New York, vindt sinds 1997 jaarlijks het International Rutabaga Curling Championship plaats. Een spel waarbij de ronde kale wortel over een houten vloer gerold wordt.

De koolraap werd in onze contreien verdreven door de aardappel en gedegradeerd tot veevoer. De aardappel verging het ooit andersom. Duitsland voedde zich in 1916-1917 na de mislukte aardappeloogst met koolraap: "Steckrübenwinter" - koolraapwinter. “Früh Kohlrübensuppe, mittags Koteletts von Kohlrüben, abends Kuchen von Kohlrüben". Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het gewas een belangrijk noodrantsoen in Frankrijk. Wannée (1910), het kookboek van de Amsterdamse Huishoudschool, canon van onze kookcultuur en het meest verkochte kookboek van de 20e eeuw, schreef koolraapreepjes met een maïzena-papje voor. Twee generaties dus met een 'koolraaptrauma’. En met name in Groot-Brittanië was de raap slachtoffer van een culinaire klassenstrijd. Jane Grigson, auteur van het standaardwerk "Het Groentekookboek" vond rapen alleen 'goed' voor gevangenen, kostscholen en kosthuizen.

Volgens een Nederlandse chef was het in 2007 de meest onderschatte groente. Johannes van Dam schrijft: "als er één groente is die lijdt aan een gebrek aan glamour, is het de koolraap. Wie op zoek is naar status en elegantie komt er niet snel op uit. Wie liberaal en zonder vooroordeel zoekt naar combinaties die interessant en smakelijk zijn, laat rapen niet meer links liggen. Zo kan de rapeneter zich als een nieuwe culinaire ontdekkingsreiziger profileren. Zelfs de meest ongenaakbare onder de rapen, de koolraap, is te temmen." 

Volgens hem heeft de oprechte lekkerbek er nooit moeite mee gehad. Inmiddels wint de knol aan reputatie. Een uitdaging voor thuiskokers: "beter altijd rapen aan eigen dis dan elders vlees en vis". Ik neem de uitdaging aan. Voor een bijeenkomst, "Food for Thought", van het bestuur van Youth Food Movement NL ben ik gevraagd het hoofdgerecht te koken. Ik neem een recept uit "Veg! het River Cottage boek met groenten in de hoofdrol" van Hugh Fearnley-Whittingstall als uitgangspunt: "speltotto met koolraap".  Ik kook het een keer voor mijn vaste proever. Verse peterselie vervang ik door een bagnette verde, die ik nog over heb van een verjaardagscatering. Parmezaan vervang ik door rijpe Remeker kaas, een rauwmelkse Jersey kaas van Boerderij De Groote Voort, die ik na aankoop nog even bij BOON laat proeven en zelf bij kom met een bakkie, na mijn markt-expeditie.

Een lading Sint Jans rogge brood van De Veldkeuken in Bunnik, vervoerd per backpack laat ik achter bij het theater waar we met YFM Den Haag die avond in het kader van de voorstelling "Restaurant Amore" een proeverijtje hebben met Ark van de Smaak producten. Ik ben dan zonder tas onderweg, wat voor mij hoogst uitzonderlijk is. Ik ga de Ekoplaza binnen voor een paar boodschapjes en een plastic tas, die ik uit noodzaak koop en gap een doosje mee om een en ander te vervoeren. Ik kaap de laatste drie koolraap-joekels weg bij de mooieogenmarktman. Hij zegt dat ik heel wat van plan ben en vraagt wat dan wel. Ik mompel iets over een risotto-achtig gerecht en hij stopt me een paar verse laurierblaadjes toe.

Naast hele spelt, gebruik ik na een tip op facebook ook rogge, die ik een nacht laat weken en thuis gaar kook. Omdat ik weet dat ik in Amsterdam enkel twee elektrische pitjes tot mijn beschikking heb, doe ik thuis de mise en place. 

Ik verkneukel me dat de ingrediënten voor een hoofdgerecht voor 18 mensen in de voorlader van mijn brompton passen. Ter plekke hoef ik alleen nog de koolraap te snijden en bakken. 

Het vlees van de wortel is bleker dan het oranje vlees waarmee ik het gerecht proefkookte. Ik proef een paar stukjes en de smaak is wel rijk. Mooie bijkomstigheid is dat koolraap in de klassieke oudheid werd ingezet als middel om zweetoksels te voorkomen. Stiekem is het wel een beetje peentjes zweten, koken voor het YFM NL bestuur en actieve YFM leden. Die zijn aardig gewend om culinair op niveau te eten. 

Ik kondig mijn gerecht aan "als minder charmant dan het fijnzinnig opgemaakte voorgerecht. Een boers maal, passend bij mijn tuindersschap, wat maakt dat groentes voor mij het uitgangspunt zijn bij het koken. Waarbij ik voor koolraap kies, omdat ik vind dat we massaal aan de koolraap moeten." Het wordt goed ontvangen en er wordt zelfs meerdere keren om het recept gevraagd. Dat geef ik hier dan ook met plezier. 

We sluiten de avond af met een dessert, dat door de granaatappelpitjes qua kleur mooi past bij het bietenrood vooraf. We hebben in de keuken schik om de groot uitgevallen merengues - de maakster kondigt het aan als 'bijvoedingsprogramma'. Menigeen staat strak van de suiker, lof der zoetheid.

Bagnette Verde

recept van Nel Schellekens, chef van Gasterij De Gulle Waard, uit  "Smaakmakend" kerst 2014

1 theelepel azijn

1 eetlepel mosterd op kamertemperatuur

1 theelepel worcester-saus

150 ml koo/raapzaad olie

1 teen geperste knoflook

1 eetlepel kappertjes

1 bos fijn gesneden peterselie

Klop met de staafmixer in smalle hoge maatbeker de azijn, mosterd en worcester-saus door elkaar. Voeg al kloppend de olie scheutje voor scheutje toe. Pureer vervolgens de knoflook, kappertjes en peterselie er door tot het een glad geheel is. Breng op smaak met zout en peper.

Spelt/roggetotto met koolraap en Remeker kaas voor 4 personen

1 liter hete groentebouillon

4 laurierblaadjes

25 plus 25 gram boter

1 grote gesneden ui

2 eetlepels kool/raapzaadolie

Halve koolraap in blokjes van 1,5x1,5 cm

100 gram hele spelt (nacht in water geweekt)

100 gram hele rogge (nacht in ruim water)

40 gram plus 20 gram rijpe Remeker kaas

Kook spelt en rogge apart van elkaar in bouillon en met 2 laurierblaadjes (ruim) een uur gaar. De bite blijft stevig. Bewaar van beide een kwart liter van het kookvocht. Fruit in een braadpan de ui glazig in boter en olie. Voeg de blokjes koolraap toe. Roer af en toe en voeg indien nodig om het vet in de pan op peil te houden boter toe tot de koolraap na ongeveer 15 minuten gaar is. Koolraap houdt van boter.
Voeg dan de spelt en rogge toe en laat het geheel aan de kook komen. Laat nog 10 minuten op laag vuur staan, blijf goed roeren en voeg af en toe een scheut heet spelt/rogge kookvocht toe. De consistentie moet smeuïg, maar niet te nat worden, net als bij risotto. Roer van het vuur af de bagnette verde en de kaas er door. Breng zo nodig op smaak met zout en peper. Bewaar een beetje kaas om het gerecht op het bord mee af te maken. Lekker met een groene knapperige salade. 

Citroen witte chocolade cheese cake

Netwerk rollercoaster

Op een vrijdag eind mei 2013 sta ik buiten op de Grote Markt in Den Haag te dansen tijdens een optreden. Het is de op-1-hand-te-tellen-date met een mede slagroom-fetisjist. Ook kom ik de dochter van één van de oprichters van De Vijfsprong tegen. Het bedrijf waar ik in 2006 een jaar tuinbouw- en kaasmaakstage liep tijdens Warmonderhof. Ik woonde toen een paar weken bij haar en haar familie in huis, vlak achter de boerderij. Haar moeder was en is de kaasmaakster op de Vijfsprong. Momenteel melkt mijn neef er met zijn lief de koeien.

In between bands, scroll ik Facebook langs en reageer spontaan op een oproep van Rotterdamse Oogst om de volgende ochtend op hun markt andijvie te verkopen. Na een paar uur slaap, maar met barstens veel zin, meld ik me op het Noordplein en los alle andijvie en een paar kistjes groene asperges als bonus van twee telers uit Rhoon. 

Vijf maanden later word ik voor een aantal weken ingelijfd als zaden-bibliothecaresse voor "Geen Woorden maar Zaden" wederom namens Rotterdamse Oogst. De projectleidster van de zadenbieb vroeg me er voor. Een tijdje terug tipte/tagte zij mij als kok/cateraar bij de dame die weer projectleidster was van haar festival. Hoppa. Sinds kort sta ik in het bestand van "Dinner and a Party." Zij hadden gelijk een kookklus, maar die viel op mijn tweede opleidingsdag aan de Academie van Gastronomie. Of ik dan 100 stukjes citroen-witte chocola-cheesecake en 100 stukjes brownie-met-gezouten-caramel-icing kan leveren, lees ik in mijn mail na een dag markt draaien. Een kans die ik niet wil laten schieten, dus ik mail terug dat ik beperkt zit in mijn tijd, maar in elk geval de cheesecake kan doen. Desnoods een nacht doorbakken, denk ik er bij. Ik vraag of ze voor maandagochtend 8u kan laten weten of het doorgaat. Om 10:30 uur wordt de opdracht bevestigd. Horecatijden vermoedelijk.

Ik heb mijn receptuur en boodschappenlijst klaar, dus ik kan direct inkopen doen. 

Van de zomer zocht ik een recept op blauwe bessen, het lievelingsfruit van een mattie aan wie ik een verjaarstaart beloofd had. Na doorspitten van een Allerhande taartenspecial, die ik een keer had meegegrist, werd het een home made-blauwe bessenjam-witte chocolade-cheesecake. Aan de vulling van de taart gaf ik mijn eigen draai door naast roomkaas ook mascarpone te gebruiken. Nu gebruik ik lemon curd in plaats van fruit. 

Om 11:30 uur draait de Kenwood, niet eerder tot de rand gevuld, met vulling voor drie platen, waarvan ik er 's middags twee bak. Van 15:30 tot 23:30 uur ben ik van huis, wegens een niet te verzetten afspraak in Deventer. Voor ik in de trein spring, schaf ik bij de kookwinkel in Den Haag een extra bakplaat aan. Mijn smul(p)aap biedt aan of hij nog wat kan doen en ik vraag hem om de ingrediënten te kopen voor nog een bakplaat, zodat ik zeker weet dat ik genoeg heb. 

Als ik 's avonds terug ben, fietst hij mee naar mijn huis. Ik bak nog twee platen en we beraden ons over het verpakken en vervoeren van 100 stuks 5 x 5 cm niet al te stevige koek. Al doende (soms snuivend, ik ben stier) en dozen aanslepend, dienen de oplossingen zich vanzelf aan. 

Na een klein uurtje slaap, snij en verpak ik de laatste plaat en bouw een constructie met koffer, spanband en touw, alles uit de oude doos van oma, om de boel openbaar te vervoeren. Eigenlijk te zwaar om mee te lopen, maar het voldane gevoel over het resultaat en mijn inventiviteit, spannen mijn spierballen. 

Om 6:15 uur stap ik in de tram bij mij om de hoek, om 8:30 uur sta ik voor de deur van het afleveradres in Amsterdam. Ik shine op adrenaline, terwijl ik terug loop naar CS. Onderweg drink ik een uitzonderlijk lekkere cappuccino bij Screaming Beans, waar ik de voorpagina van de Volkskrant in de fik steek, omdat ik het kaarsje op het tafeltje niet had geregistreerd.

Dan heb ik nog een opleidingsdag voor de boeg. Ik slaap in de trein naar Apeldoorn. Na de mise en place, vallen tijdens de theorieles wijn, mijn ogen meerdere keren dicht. Ik word weer wakker als het over biodynamische wijnbouw gaat - 'de mooiste en duurste wijnen zijn gemaakt van bd geteelde druiven' - en ik een beetje gniffel over de gesimplificeerde uitleg over bd. Als we de gerechten gaan koken en met bijpassende wijnen gaan proeven ben ik er weer bij.

' s Avonds laat appt mijn opdrachtgever dat de taart zalig was. Een bevestiging van wat mijn 'opperproever' al liet blijken. Hij at zich 's nachts ongans aan de afsnijsels van de cheesecake. Desondanks heb ik nog een berg over, omdat de maat van mijn braadslede net onhandig uitkomt met de maat van de koek die gevraagd werd. 

Enigszins bij geslapen is, na een bak koffie, het eerste wat ik de volgende dag doe, de incourante delen tot een massa draaien. Ik rol er balletjes van en doop die in witte chocola. Ik app mijn nachtelijke hulp of hij ruim 40 stuks kwijt kan in het café van de YMCA. 

Eerst worden de restjes van de restjes bij BOON opgegeten en lyrisch ontvangen. Daar gaan ook de cccc100-lolly's in première. De filmmaker die het filmpje voor de website van BOON maakte, loopt precies de zaak binnen en laat doorschemeren dat hij mijn cheese cake duidelijk beter vindt dan die van de Coffee Company. Iets met oventemperatuur, verklaart hij. Zijn visitekaartje blijkt ter plekke naast het mijne te prijken. Een dag later worden de lolly's als 'friandise' doorgegeven in Scheveningen. 

Mango op Valentijnsdag #afrodisiacum #tryptofaan

Van de week had ik een paar takjes tijm nodig om een herstellende groentesoep met gort en kruiden te koken. De mooieogenman op de markt, stelt voor een heel bosje naast mijn bed neer te zetten. 'Dan komt die geur je tegemoet als je wakker wordt.' Ik vraag of het dan ook opwekkend werkt, waarop hij 'ja' zegt, maar laat doorschemeren dat hij dat niet weet. Ik val voor de kleine warmgele rijpe mango, die op de bon voor 'wilde mango' doorgaat. In India bestaan nog bossen met wilde soorten. Net als de dadelpalm zou de mangoboom lang geleden, mango 4000 jaar, in cultuur gebracht zijn. Eenmaal gecultiveerd, verwilderde de boom soms weer. Wat hierop wijst is dat ze veel langs stroompjes en paadjes in de jungle staan. Zaad zou op die plekken uit mensenhanden gevallen zijn. Dit plus de al eeuwenlange cultivatie maakt het lastig te bepalen waar de oorsprong ligt.  

Alphonse DeCandolle haalt Zuid Azië en de Indische Archipel in Zuid-Oost Azië aan, waartoe de Soenda-Eilanden en de Filipijnen behoren. De vele variëteiten in Sri Lanka, Noordoost India en de West Ghats plus het aantal oude (Sanskriet) namen zouden hier op wijzen.

Hwen T'sang, een Chinese reiziger, bezocht tussen 632 en 645 na Chr. het land van de Indus. Hij zou de mango als eerste aan de buitenwereld kenbaar hebben gemaakt. 'An-mo-lo' zou het fonetisch uitgesproken Sanskrietwoord 'amra' zijn. Er werd waardigheid en bewondering voor een object of persoon mee uitgedrukt.

Ook de prominente aanwezigheid van de vrucht in Hindoe- en Boeddhistische mythologie duidt op de ouderdom van het gewas. De mango zou de transformatie zijn van Prajapati, de Heer van de schepsels/wezens, beschermer van het leven en leider van de voortplanting. Takjes en bloemen worden gebruikt in religieuze ceremonies.

In een Indiaas verhaal is de dochter van de zon door een tovenares in een Lotusbloem veranderd. De koning wordt verliefd op de bloem, die vervolgens door de tovenares verbrand wordt. Uit de as groeit een mangoboom. De koning wordt verliefd op de bloesem en vruchten. Uit een rijpe op de grond gevallen vrucht, verrijst de dochter van de zon. De koning hervindt hiermee zijn lang verloren vrouw. Het inademen van de geur van de bloem zou helpen bij liefdesverdriet. De boom zou staat voor kracht en sterkte.

Het vruchtvlees laat ik mijn aangewaaide Valentijn en mezelf goed smaken in een kom home made kefir, bruine moscovado suiker en vanille. De vrucht bevat net als chocolade het aminozuur tryptofaan. Het is onderdeel in de keten van omzetting tot serotonine. Deze laatste heeft invloed op stemming, zelfvertrouwen, eetlust en seksuele activiteit. Het late frühlings Frühstück eenmaal in de buik, herinner ik me ineens dat ik hier in een ander verband eerder over geschreven heb. Ik zoek het document op mijn telefoon in Google drive en als ik de tekst selecteer, springt er een hartje op. Klopklop. Ondeugende I(C)T nerds toch.