Oma-let

19 november 2014

Net op omelet gegoogled. Voor het eerst gebakken: 26 cm doorsnee en €0,13 aan boerenkool van/met de steel erbij. Mijn oma stond er op dat ze bladeren boerenkool kocht die zelfs nog aan de kop van de stronk vastzaten. Zij at elke dag minstens 1 gekookt ei en werd 103.

Boerenmarktgang in Den Haag

19 november 2014

Niet achter maar voor de kraam

De boerenmarkt in Den Haag heeft drie groentekramen. Bij 1 heb ik een keer een poging gedaan verse kievitsbonen te kopen, maar toen moest ik zo lang wachten vanwege een ingewikkelde klant voor me, dat ik weer ben door gelopen. Bij de 2 andere kramen staat achter elke kraam een man met intrigerende diep liggende ogen. Vandaag stond ik bij de ene kraam semi-nonchalant te doen alsof ik nog niet aan de beurt was, tot de man met de mooiste ogen (hij is ook nog tuinder) zijn handen vrij had. Een wat oudere dame liet weten dat ze niet voordrong hoor. 'Oh ik sta wat te dromen' vertrouwde ik haar toe. Toen andere klanten riepen dat ik het mocht zeggen, kon ik er niet meer om heen. Dus bestelde ik bij de goed gemutste collega (hij had een wollen muts op) mijn basispakket seizoensgroentes.

Rode kool was in de aanbieding. Een groene pompoen, boter- en meiraapjes lagen te glimmen. En ik ben weer helemaal van de veldsla.

Bij de andere kraam met een nog ruimer assortiment groente en fruit, koop ik vaak meerdere kleuren van dezelfde groente. Ik stond om me heen te kijken naar de nog al wat andere mensen langs de lange kraam. Een oude vrouw die niet van postelein houdt, liet zich overtuigen dat het rauw als salade wel heel lekker is. De man met de mooie ogen merkte me op en ik maakte oogcontact met hem. Hij hielp nog iemand aan het andere uiteinde van de kraam, liep op en neer naar mijn kant om een dosis groentes bij de klant af te leveren (service van de zaak) en zei terloops tegen mij dat het even duurde. Toen stond hij plots voor mijn neus en vroeg wat ik wilde hebben. Ik kwam voor de oerbieten, die van vier kleuren bieten als beste uit de smaaktest thuis waren gekomen. 'Die zijn er vandaag niet, maar ik heb wel iets anders, wat jij leuk vindt.' 

Drie kleuren mini-bietjes, ja daar val ik direct voor. Ik vroeg hem een keer om iets wat ik nog nooit gegeten heb. Hij zei 'Surinaamse spinazie', in 1 keer raak. Ook prees hij onlangs kostbare bospaddestoelen aan. Dat er ook hele kolonie's pissebedden in huisden, vertelde hij er niet bij. Ik hou niet zo van gekrioel in mijn eten. Maar dat had ik zelf moeten bedenken, want de week erna kreeg ik mijn geld niet terug van zijn collega. Sindsien laat hij me meestal iets proeven en laat ik me dat graag aansmeren. 

Vandaag waren het feijoa's of ananasguave. Vruchtjes geteeld in Spanje die gruwelijk lekker ruiken en nog lekkerder zuur en zoet tegelijk smaken.

BLT geritseld

14 november 2014

Sloebermijke heeft net een halve BLT geritseld van een andere tafel in het café. De vrouw die het had besteld, had genoeg gegeten en ik vroeg haar of ik deel 2 mocht opeten. Resultaat dat mijn honger gestild is, het eten niet is weggegooid, maar het café een bestelling is misgelopen.

Los-vast op de markt

1 november 2014

Lunchconstructie. Te druk aan de kraam om een frietje te halen en vast te houden. Met dank aan RO-chef, dat ik wel kon eten.

Ben beswel los. 37 lege kisten en 6 kledingstukken lichter. Ik tol van non-stop (voorgehouden) klantvriendelijkheid en glimlachen. 

Boerenkool ging toch het minst hard. En als dan gaat die tegenwoordig vooral voor de juicer of de chips weg. Andijvie gaat nog wel in de stampot. Of iemand koopt het voor de cavia. In Almere op de boerenmarkt was er een stel dat steevast sperziebonen voor de kat kocht.

Markthaldeceptie

30 oktober 2014

Dat ik er dus was. En ik niks gegeten of gekocht heb. Zelfs geen felgekleurde donut van de donut express. Verwachtingen te hoog gespannen? Van de omspanning zou ik graag een framboosje plukken. Ja, het spectaculairst van het geheel.

Een wolk van een chocola

24 oktober 2014 - Terra Madre Salone del Gusto Turijn

De chocolademaker van Pacari liet ons, de twee handen vol deelnemers van de choco-tour, zijn 'nube' proeven en knoopte ons vervolgens een bandje om.

 Er zijn 400 van zulke repen gemaakt. Er zijn er nog 100 over. Hiervan het verschil gedeeld door het aantal stukjes chocola dat er uit een reep gaan, is het totaal van mensen met zo'n bandje om de pols. 1 keer mochten ze de chocola in hun mond laten smelten. De cacaobonen die deze specifieke complexe unieke smaak voortbrachten, zullen nooit meer volgroeien. Mogelijk is de bewuste boom bestoven door de soort, die massaal als kloon aangeplant wordt, waardoor de smaak van de vruchten definitief is veranderd.

Pacari is als enige ter wereld Demeter gecertificeerd voor wat ze doen. De cacaobomen van de bd-boeren zijn aanzienlijk gezonder en productiever dan niet biologisch dynamisch geteelde bomen. 

Ik ben gegrepen door de bevlogenheid van deze 'verkondiger van ware chocola'.

VIS - aan elke goede visser, ontsnapt weleens een aal

Eigenlijk zou ik nu tot mijn ellebogen in de bruinebotercrème voor 45 man kerstdiner moeten roeren en had ik zaterdag direct na de markt drie intvisjes moeten schoonmaken om ze in de vriezer te leggen. Na de laatste markt van het jaar donderde ik met volle buik in een gat en ben ik in bed gaan liggen, nadat ik de inktvisjes onaangeroerd in de koelkast had gelegd. Vier dagen later heb ik de man van de Goede Vissers pakketten daar een bericht over gestuurd, maar zoals ik al vreesde was het niet meer veilig om de vis te eten. 

Als dank voor mijn dienst als viswijf, krijg ik steeds ook een vispakket. Het enige wat ik hoef te doen is een door de klant vooraf besteld pakketje uit de koelkist te vissen. 

De vorige keer informeerde ik bij de kenner hoelang vis in de vriezer te bewaren is. Langer dan dat twee van mijn in het vriesvak gedumpte pakketten er al in lagen. De visman zei mijn eerlijkheid te waarderen. 

Ik heb deze week mijn geweten bezwaard en een paar kilo vis in een vuilniszak gestopt. Ik schaam me als een diepzeevis. 

De inktvisjes heb ik wel eerst nog ontleed volgens de "handgranaatmethode". Inderdaad eenvoudig, zoals de visman en -vrouw op de markt uitgebreid uit de doeken deden. Eigenlijk moet ik zoiets voorgedaan krijgen, you-tube-instructie-fillmjes snap ik niet. Maar nu kon er niks mis gaan en ben ik nadat ik zelfs een filmpje had bekeken, gewoon maar in de materie gedoken. En zo heb ik mezelf een lesje anatomie cadeau gedaan. 

Ook heb ik het mes in een paar afgeschreven platvissen gezet om in elk geval wel te oefenen met fileren. Eenmaal bezig met zoiets dierlijks en vlezigs, merk ik steeds weer hoe mooi ik het werk en hoe leuk ik het vind. Dat ik vroeger chirurg wilde worden, verbaast me niet. Alleen ruiken mijn handen een dag later nog steeds naar vis. Maar de inktvisjes zijn uiteindelijk niet helemaal voor niks gestorven. 

Rest me gelukkig wel één succes-vispakket-verhaal: de zeebaars in zoutkorst. Toen heb ik de ingewanden wel direct na de markt uit de vis gehaald en tot gebruik in de vriezer gelegd. De bee-reiding had ik alleen uitbee-steed. Maar die vis is tot op de graat door ons verorberd!